رقصنده در تاريكي

برند از نوع ایرانی

2009-11-08T10:25:00.000-08:00

برند ن. شناخته شده ن . بیشتر از یه فروشنده دارن. یکی پای صندوق ِ , یکی یا دو تای دیگه هم می چرخن توی فروشگاه . بزرگن. بزرگتر از یه مغازه معمولی البته. چیدمانشون مشخصه. لباس های زنانه یه طرف، مردونه ها یه طرف دیگه. بچگونه هم اگر باشه یه بخش جدا داره. یه موزیک آروم یا معمولا همه پسند که خیلی جیغ نزنه و آرامش فضا رو نگیره هم پخش می شه..فروشنده ها ولی کارمند مسلک اند. بی حوصله اند حتا. گاهی حتا سرشون به یه کار دیگه هم گرمِه . کتاب زبان , امتحان فردا. اینایی که مشغول یه کار دیگه هستند، دخترند معمولا. پسرا پای تلفن اند یا گپ می زنن .کلا ولی کاری به کار مشتری ندارن , مگه این که مشتری سوالی بکنه یا دنبال سایزی بگرده. چونه و تخفیف هم توی کارشون نیست خیلی. امانی فروش اند انگار .واسه همینه که می گن را دستشون نیست ، ساعت کار دارند.
بعضی هاشون خیلی بزرگترند. توی چند طبقه با طبقه بندی جنسیتی و فصلی. بر ِ خیابون اصلی. اینا حتما موقع خرید شماره موبایل می گیرند از مشتری. همین می شه شماره اشتراک. بعد با یه شماره ایرانسل مثلا , خبر حراج ها رو به مشتری می رسونن. گاهی هم اس ام اس می زنن برای طبقه بندی جنسیتی ؛ که یعنی اگر مردی شماره 1 رو سند کن اگر زنی شماره 2 . بعد خبرهای فروش رو بر اساس نیاز مشتری می فرستند. بعضی اوقات که درصد حراج بیشتر از حد انتظار می شه صف صندوق سه چهار دوری می خوره . حتا اگه چیز دندون گیر و مد روزی هم نباشه همین که از یه برند معروف خریده می شه کافیه. واسه همنیه که لباس های خارج از مد و خارج از فصل هم از همین حراج های درصد بالا وارد سبد خرید مشتری می شه.
زن ها مشتری های ردیف اول ان و بعد بچه ها.شب یا شب های آخر حراج که یه چند درصدی به درصد تخفیف اضافه می شه تا انبار خالی تر بشه، دیگه غوغاست. مشتری ها لباس ها رو از دست هم می کشند تا برنده آخرین شب حراج باشن. به آخر شب که نزدیک می شه و چراغ ها کم نورتر می شه و پیجر که هی اعلام می کنه فقط . . . دقیقه تا پایان کار فروشگاه مونده همه سراسیمه می شوند. دنبال سایز می گردند و اتاق پرو خالی. پرو هایی که همه ی این شب ها صف های طولانی داره با یک یا حتا دو فروشنده که نوبت را تنظیم می کنن و لباس های برگشتی رو مرتب. صف هایی که گاه بیشتر از صف صندوق ِ و گاه مشتری رو وسوسه می کنه که بدون پرو به صف صندوق بپیونده تا توی وقت صرفه جویی کنه.
صندوقی که ممکنه دستگاه کارتخوانش کار نکنه و با سیستم ارتباط نگیره و اگه مشتری پول نقد نداشته باشه باید از خریدش صرفنظر کنه چون توی حراج چیزی رو برای کسی هلد نمی کنن. چون سیستم بیعانه توی این روزها تعطیل ِ شاید برای این که نمی تونن روی قول کسی حساب کنن یا که خودشون قولی برای نگهداری امانت بدن. موقع خرید اما اگه مشتری درست دقت نکنه لباسی رو به خونه می بره که زدگی داره یا پارگی حتا. توی اون شلوغی خرید باید حواس مشتری به این هم باشه که شاید اینا مرجوعی های بازارهای کشورهای دیگه ست که در پارتی های یکسره سود وارد بازار حراجی های مارک دار ما شده , اگر که هیجان یا که شهوت خرید اجازه بده البته.

پیاده رو

2009-05-19T11:15:00.000-07:00

من امشب صاحب یه پیاده رو شدم, یه پیاده رو که مال خودم , فقط نمی دونم آدرسش کجاست

برای لیلا موری و آقای بهمن

2009-05-10T20:46:00.000-07:00

زمستان سرد 72-كوه توچا ل
من يك دانش آموز دبيرستاني ام. يك پنجشنبه بعد از امتحانا ت ِ . وسط زمستون سرد اون سا ل رفتيم كوه ، برفي بود . تازير زانوهامون توي برف بود . من ام ، يه دوست هم مدرسه اي و دو
دوست غير هم سن .غير هم سن ها 27-8 ساله ان. زمان انقلاب هم سن هاي اون روزاي ما بودن . هر دو با انقلاب مذهبي شده بودن ، حجاب رو انتخاب كردن ، با خانواده هاشون درگير شدن يا كه اون ها رو هم همراه كردن. يه اعتماد به نفس خوب به خودشون و به انتخابشون دارن. پر از تاريخ بودن جلوي چشم ماهايي كه اون زمان توي برهوت زندگي مي كرديم و بي اتفاق بود همه ي دور و برمون
يكي شون اهل خوندن بود . اول زمزمه مي كرد كنجكاوي ما رو كه ديد بلند خوند. يه هيجاني درمون نشست كه شبيه ش رو نديده بوديم . متن اش رو نوشتم همون جا. همون شب ولي به گمانم هم حفظ شده بودم اش هم ضرباهنگ اش توي وجودم نشسته بود

پيش از دوم خرداد
با يه زن و شوهري دوست شدم كه آدم هاي عجيبي ان. آقاهه از بچه هاي چپ زندان رفته قبل انقلاب ِ. يه خواهرمجاهدی هم داشته كه كلي سال ِ ازش بي خبر. وقتي فهميد من آفتابكاران بلدم چشم هاش برق زد. باورش نمي شد من ِ به قول خودش فسقلی ِ اون روزا و با زمینه خانوادگی ام اون سرود رو بلد باشم

پیش از انتخابات ریاست جمهوری 88
چهارده سالشه. بمب انرژیه. همه ی سلول های بدنش پراز زندگی ان. انقلاب و جنگ براش بخشی از کتاب تاریخ اش ِ . پدرش ولی از مدیران نظام. درس چند جلسه پیش کلاس سنتورش "پاییز آمد بوده". باهاش می خونه و می زنه , با هیجان. شنیده که از سرودهای اول انقلاب. با کنجکاوی سراغ چند تا سرود دیگه رو می گیره. مال همون موقع ها رو. آفتابکاران رو براش می خونم. به هیجان میاد. اسم سرود و متن اش رو با دقت می نویسه تا به معلم سنتورش بگه یادش بده. نت اش توی کتابش نیست اما با ذوق تمام می خواد یاد بگیره آفتابکاران رو بخونه و بنوازه

پرسش هایم

2009-04-23T02:22:00.000-07:00

می گه شنیدی رکسانا صابری دوست دختر بهمن قبادی بوده - خونده بودم- می گه چه کاری کرد بهمن قبادی , حالا دیگه کار هم نمی تونه بکنه اینجا-چیزی نمی گم- می گه حالا این نامه چی ای برداشته نوشته زندگی اش به هم ریخت که خب این طوری- ساکت می مونم- می گه انگاری حوصله نداری , خدافظ . گوشی رو قطع می کنه. بعد من همین طوری یه لنگه پا دست به گوشی می مونم که یعنی اگه قطع نمی کرد شهامتش رو داشتم که بهش بگم یه مردی پیدا شده احساس اش رو پشت تو جیهاتش پنهان نمی کنه که شهامت داره پای یه بخشی ازوجود خودش وایسته یعنی این خیلی عجیبه که هم جنس هاش هم درک اش نمی کنن

تلخی چای

2009-04-21T12:00:00.000-07:00

قهوه هاي من رو دوست نداره مي گه تلخ ِ قيافه ش مي ره تو هم وقتي قهوه رو سر مي كشه از اون فنجون كوچولو نصف اش هم مي مونه, گاهي يه غري هم مي زنه. من اما چايي هاش رو دوست دارم . تازگی ها - شب ها كه من پاي كامپيوتر فيلم مي بينم يا مي چرخم واسه خودم صداي كتري كه بلند مي شه بهش مي گم من ام مي خوام بعد اون توي اون ليواني كه دوست دارم يه چايي برام مي ريزه و مي ذاره پيش ام . يه وقت ها خودش هم نمي شينه ها اما همون حس ّ رو كه من سر جاي خودم ام اون توي اتاق خودش جدا جدا چايي مي خوريم رو هم دوست دارم. قبلا ترا كه چايي نمي خوردم نمي دونستم كه يه چي اي هست توي اين چايي , يه مراسمي يه آييني كه فقط كافيه يه بار بدوني اش تا اسيرش بشي
حالا ديگه يه وقتا توي دفتر بعد از ظهرا مي رم آبدارخونه مون يه چايي مي ريزم و ميام پشت ميزم, رو به پنجره می چرخم و با چاييه حال مي كنم, جرعه جرعه مي نوشم اش, بعد روياهام ميان و تصوراتم .يه وقتا با خودم خلوت مي كنم اين طوري وسط شلوغي آدما يه وقتا با اونايي كه دوست دارم يه وقتا با آرزوهام یا که با خيال پردازي هام يه وقتا هم با سر خوشي هام ام. چايي رو دارم كشف مي كنم انگاري – تازه

تاکسی نامه

2009-04-21T11:57:00.000-07:00

با من سوار شد دست راست شكسته ش توي يه گچ كج و معوج بود . ر‍ژ گونه و رژ لبش صورتي بود پشت لبش رو بر نداشته بود اما. یه مانتوي كرپ اما يه كم كثيف تنش بود با يه روسري ژرژت مشكي كوچولو. يه عينك بزرگ هم رو چشم هاش بود و پلاستيك داروهاش توي دستش. هي هم بر مي گشت به من كه بغل دستش بودم نگاه مي كرد. سر قدس كه رسيديم يهويي با كلي ناز گفت مرسي, با تاکید روی سین و میم(که میم به طرز غیرمعمولی شدیدتر بود) راننده اما با يه تعجبي, بلند پرسيد چي ؟اون هم دوباره گفت مرسي. بعد مجبور شد سه باره هم بگه كه يعني پياده مي شه چند بار هم بعدش هي تشكر كرد و هي به راننده نگاه كرد كه ببينه فهميده كه نمي خواد پول بده, يه دعايي هم مي كرد براش . آقاهه يه كم دير اما بالاخره فهميد كه پولي در كار نيست. گذاشت به حساب پيری و دست شكسته ش. خانومی كه جلو نشسته بود ولي تازه شروع كرد كه بيست سال توی محل ماست كارش همينه همه ی محله فاطمي مي شناسن اش. تاكسي سوار مي شه پول نمي ده بازار روز مياد دعوا مي كنه سر پول ندادن. توي پارك مي ره با عصاش بچه ها رو مي زنه. دامن قرمز مي پوشه با آرايش قرمز نه مثل الان که . ديگه همه مي شناسيم اش توي اين همه سال. دلش خون بود ازش . هي هم مي گفت آدم عاقبت به خير بشه فقط . من به بچه هام مي گم نمي فهمن. خب آخه خوب تموم شه آخرش
پ.ن. ايني كه گفت خوب تموم شه آخرش رو بد جوري دوست داشتم. انگاري يه جشن ِ يه مهموني مثلا, بعد ما ميزبانيم بعد همش نگرانيم يه وقت يه چي نشه شبمون خراب شه به مهمونامون بد بگذره ,آبرومون بره

خیال من

2009-04-21T11:53:00.000-07:00

خونه هه دو طبقه بود نبش دو تا كوچه يه بالكن سر تاسري رو به كوچه بالايي يه تراس هم رو به حياط . در ها و پنجره هاش يه آبی عجيب بود. بالای در ورودي روی شيشه های راه پله ها با همون آبي عجيب كه هم فيروزه اي بود هم نبود يه طرح اسليمي داشت. يه وقتا كه براي ناهار از كوچه بالايي مي رفتم سر ظهر يه صداي پيانويي مي اومد از توي اين خونه. اول ها فكر مي كردم يه دختر نو جووني نشسته پشتش . بعد ترا كه ديدم يه وقتا – عصرا- يه خانومايی دخترای كوچولوشون رو از توی خونه ميارن بيرون و با يه خانومی كه يه وقتا ميومد دم در – بدرقه شون- خدافظی مي كنن تخيل ام اين طوری شد كه يه زني هست اونجا كه درس پيانو مي ده. اين جوری بود كه اون خونه برام رنگ گرفت صدا پيدا كرد. كه از آدم هاش داستان ساختم برای خودم.از اون پسر جوون ِ از اون آقا مسن ِ از صدای بچه ای كه نمياد, كه بخنده يا بگرده, از زوجی كه هيچوقت نديدم از اونجا بيان بيرون از اون خانوم پيری كه فكر كنم مامان خانوم ست. از تراس رو به حياطش كه سقفش از همون رنگ آبی ِ. از اون يه ذره پيش آمدگيه بالای ورودی از دو تا ستون کنار ورودی که یه سنگ سیاه بود که من دوسش نداشتم. از اون يه ريزه پله جلوی ورودی. از نرده های پشت پنجره ها. از اون جنس عجيب درهای ورودی و حياط. از در پاركينگی كه نداره
يهويی ولي شد بی پنجره. لخت شد يهو . شاخه های تير آهن از سقفش زد بيرون. با تيشه افتاده بودن به جون سقف اش. حالا ديگه معلوم بود كجا حمام ِ كجا سالن كجا اتاق خواب.ِ تراس و بالكن اش به كجا باز مي شن. حالا انگار خيال من ِ كه يهو اين طوري لخت شده , انگاری ديگه هيچ رازی نیست که مال من و اون خونه باشه .حالا هر روز که می بینمش هی یه چی هایی ازش کم می شه .خیال من که انگاری داره ناپدید می شه

آگهی

2009-04-18T21:10:00.000-07:00

یعنی یه جا توی آفریقا نیست که یه کسی رو که نه دکترِ, نه پرستارِ , نه حتا بلد یه آمپول بزنه , نه پول داره , نه کسی رو می شناسه اونجا احتیاج داشته باشه واسه هر کاری که این آدم ِ از پس اش بر بیاد , واسه کاریدی هم پایه ست. فقط توی هوای آزاد باشه , گرما و بیماری و ناامنی وشورشی و نظامی و دیکتاتوری و فقر و هیچی هم مهم نیست واسه ش
آخه همه باید دکتر و پرستار باشن تا یه پزشکان بدون مرز داشته باشن, یا باید مسیونر باشن مثلا و یه تشکیلات به اون بزرگی داشته باشن تا بتونن برن اونجا. یعنی خونه نمی خوان ,غذا, آموزش ,کتاب , تفریح , بازی و هیچی دیگه نمی خوان.
یه نیروی کار با مزد جای خواب و دو وعده غذای گرم با 16 ساعت کاردر شبانه روزآماده برای سفر به هر کجا. فوری با گذرنامه مهلت دار
پ.ن. این نگاه هالیوودی ام به آفریقا بد بود ولی , دوست نداشتم

سال چند هزارو چند یا چگونه از طرح ترافیک عبور کنیم

2009-04-15T12:14:00.002-07:00

سالشون شب پنجشنبه پیش تحویل شده, می گه ما از زرتشتی ها هم قدیمی تریم
روز اول می رن کنیسه, روز دوم می رن دیدن بزرگترای دینشون. کلی آیین دارن واسه این روزا, دید و بازدید هم دارن .هشت روز فاصله ست بین تحویل سالشون و روز آخرمراسم هاشون . دو شب اول , طرفهای شب ده تا آیین هست که باید انجام بدن. ظهرها ولی هر جا که باشن نهار رو می رن خونه می خورن. یه نهار با یه فتیر به خصوص, که دور هم می خورن. ظهر که می شه داخلی دخترش رو می گیره و می گه که آماده ست. شال و کلاه می کنن و می رن سراغ اون یکی دختر, ماشین هم می برن, توی این هشت روز عیدشون جلوی چشم پلیس توی طرح ترافیک رفت و آمد می کنن. یه اسم رمز دارن که می تونن برن توی طرح, بی مزاحمت, بی جریمه. به کسی هم لو نمی دن اون اسم رمز رو. نهار رو می خورن و برمی گردن سر کاراشون. شب ها هم که تا دیر وقت یا مهمون دارن یا مهمون ان
سالشون 12 ماهه که تعداد روزاش برابر با هم انگار. سالی 10 روز زیاد می آرن که هر 3 سال یه بار می شه 30 روز و سال سوم می شه سال کبیسه با 13 ماه. روز تحویل سال هم می چرخه توی فروردین, امسال 20 ام بود, پارسال 30 ام, سال دیگه هم 11 ام انگار
توی روزای عید هم خوردن نخوردن ها بیشتر قانون داره. پنیر وکره و ماست و بستنی و هر چه که مخمر داره ممنوع این روزا. روز هفتم-هشتم (امروز-فردا) هم مثل دو روز اول مناسک خودش رو داره. کیش پر مناسکی دارن پیروان موسی. اگه مقید باشن مناسک سختی دارن. شنبه ها کار نمی کنن,آشپزی نمی کنن , تلفن هم جواب نمی دن, سوار ماشین نمی شن. صبح می رن کنیسه و دعا می خونن.پیاده
سفر هم برای معتقداشون سخت ِ اون هم توی یه کشوری که این همه کم ان. هر غذایی رو نمی تونن بخورن. گوشتی که می خورن یه ذبح به خصوص داره و یه عالمه عمل آوردن که یه روز یا بیشتر طول می کشه. خودشون می گن دین محمد و عیسی آسون شده دین موسی ست

خوابم میاد,تیترم نمیاد

2009-04-12T12:07:00.000-07:00

اگه پیش اومده بود که به یه دلیلی , اتفاقی , کاری یا نه حتا همین طوری دعوتم کرده بود به یه قهوه و یه گپ توی یه کافه ای حتما قبول می کردم , حتما می رفتم.شک هم نمی کردم. بعد وقتی این حسَ رو دیدم تو خودم , فهمیدم که نرفتن هام واسه خاطر خط قرمزهام نیست , این سخت گیری توانتخاب اون آدم َ ست که نمی ذاره برم , نه اصول شخصی ام.

شهرنامه ها-2

2009-04-04T12:25:00.000-07:00

شلوارلی های نو, ریشه های مو همرنگ با نوک موها,یک دست,های لایت ها تازه, موها کلا مرتب ریش ها هم , لاک های ناخن ها مونده از یه جشن یه مراسم یه تعطیلی , لباس های رسمی مردا , بالاپوش های مرتب , یا شده یه چی واسه این که حس لختی ای نباشه و نویی اه باشه, لبخند های رو لب ها, حس های سال نو و روز نو و امید به زندگی نو, دو نفره های بعد یه چند وقت ندیدن ها , راه رفتن های دونفره , هوای دو نفره , همه چی خوب مثل حس بعد از دعوا, حسرت های یه نفره های نشستن رو نیمکت های وسط بلوارو زل زدن به دو تایی ها و متلک گفتن به یه نفره ها, دماغ های قرمز آلرژی دارها ,ماشین های تمیز, نو حتا," ساختمان پزشکان" های (ای زبان فارسی )شلوغ , مریض های مونده رو هوای توی تعطیلات , دفترچه بیمه ها و عکس های رادیولوژی ها ی توی دست همراه های مریض ها , همه حس بهار و هوای خوب و بریم پیاده روی با لباس کار و با ظرف غذا و کفش نو.سلمونی ها خلوت, سبزی فروش ها پروپیمون, ساقه های شاهی ها ترد,شاهانه,شهوت برانگیز, هی نگاه به اون ورپنجره که میاد یا نه, بارون نم نم یا که رگبار

.

2009-03-29T08:16:00.000-07:00

ساعت رسانه

2009-03-28T08:35:00.000-07:00

درتفاوت های بی.بی.سی و وی. اُ. ای یکی این که رسانه دولت فخیمه نرمش نشون می ده و با تغییر ساعت ما, اون هم ساعت کارش رو با ما تنظیم می کنه اما اون یکی رسانه همچنان بدون تغییر ساعت کار خودش رو می کنه

شهرنامه ها

2009-03-28T08:33:00.000-07:00

خب وقتی همه ی زن ها توی عید و نونوار شدن های این روزا باز یه مانتو تنشون ِ و بچه های کوچولو هم همون شکل لباس ها رو فقط نوترش تنشونه , می مونه کت و شلوار مردا که توی سال یا نیست یا کاپشن ِ یا هر بالاپوش دیگه ای اما وقت سال نو همه با هم یه شکل یه دست لباس رسمی می پوشن , نوبودنش هم اونقدا مهم نیست که هماهنگ بودن ِ هست. بعد اینجوریه که شکل شهر هم این روزا مردونه می شه . به نظرم یکی از تفاوت های شکل شهر –تواین روزا- همین تن پوش های مردانه و آراستگی اونهاست.

شهری که دوستش دارم یا چگونه یک روز شرکت را می پیچانم و با خودم خلوت می کنم

2009-03-28T08:26:00.000-07:00

اول-دوست ندارم توی شهری که زندگی می کنم توریست به نظر برسم. دوس ندارم وقتی دارم یه قاب می بندم و با دوربینی که هنوز کار کردن باهاش رو هم بلد نیستم کلنجار می رم یکی از پشت سرم رد بشه و به همراهش بگه : "خارجیه" .
دوم-آلن دو باتن- هنرسیروسفر : "ما با فروتنی به مکان های جدید نزدیک می شویم. هیچ تصور خاصی درباره این که چه چیزی جالب است نداریم. با ایستادن در میان خیابان و کوچه های باریک مزاحم افراد محلی می شویم و چیزهایی را تحسین می کنیم که به نظر آنها جزییات عجیبی هستند. . . سوپر مارکت و سلمانی ای را به گونه ای غیرعادی جذاب می یابیم. . . نسبت به لایه های تاریخی نهفته در زیر زمان حال توجه می کنیم و یادداشت بر می داریم و عکس می گیریم. در شهر خودمان اما توقعات مان برآورده شده اند. مطمئنیم که هر چیز جالب محله مان را کشف کرده ایم , در درجه اول به دلیل این که مدتی طولانی آنجا زیسته ایم. قابل قبول نیست درمحله ای که ده سال یا بیشتر ساکن آن بوده ایم چیز جدیدی کشف کنیم. عادت کرده ایم و لا جرم کور شده ایم"
سوم-وقتی ذهن آدم و منطق اش یه چی می گه و حس اش یه چی دیگه , همین می شه که به فاصله یک پاراگراف , یکی اون یکی رو نقض می کنه.
چهارم- از میدون تجریش تا شهر کتاب نیاوران روهم پیاده رفتم , همیشه به نظرم یه جورایی بازاریه اونجا. البته که این حس اولیه ی منه و می دونم چقدر خوبه که یه آقای با سرمایه ای هست که یه گوشه ی دنجی یه فضای به اون بزرگی رو بتونه بذاره واسه یه همچین استفاده ای. این حس گم شدن توش و گشتن بدون نظارت کسی رو هم معلومه که دوست دارم. ولی خب معمولا یه جاهای کوچولو بی ادعاتر رو ترجیح می دم. اما اولین خرید های سال 88:
-یه چند تا کسری مجله های هفت که کلی دوستشون دارم
-کمیک استریپ گربه اثر فیلیپ گلوک با ترجمه تینوش نظم جو
-عکاسان بزرگ جهان که نشر نی چاپ کرده و معرفی 42 عکاس از ابتدای اختراع دوربین
-عیش مدام یوسا

ثبت می کنم

2009-03-11T11:31:00.000-07:00

دوربین دار شدم, عکس هم می اندازم

سعی

2009-03-09T21:02:00.000-07:00

سعدی به سعی من

بارها گفته ام این روی به هر کس ننما

نزار قبانی

2009-03-09T09:30:00.000-07:00

تو را زنانه می خواهم
زیرا تمدن زنانه است
شعرزنانه است
ساقه گندم
شیشه عطر
حتا پاریس زنانه است
و بیروت- با‌ تمامی زخم هایش- زنانه است
تورا سوگند به آنان که می خواهند شعر بسرایند . . . زن باش
تورا سوگند به آنان که می خواهند خدا را بشناسند . . . زن باش

Funeral Parade of Roses

2009-03-08T11:58:00.000-07:00

بهشون می گن ملکه , لباس زنونه تن می کنن‌ , ارایش می کنن. کلوب خودشون رو هم می چرخونن.
فیلم مال 1969 , سیاه و سفید ومحصول ژاپن. بازیگر اصلی فیلم خوب توی نقش نشسته ,بقیه ملکه ها هم. معرفی شخصیت اصلی هم خوب در اومده .یه جاهایی اما بازیگرا دیگه نقش بازی نمی کنن, رو به دوربین حرف می زنن, با یه خنده گوشه لبی هم یادآوری می کنن که دیگه تا اون حد پیش نمی رن که بخوان تغییر جنسیت بدن. یه وقتا پشت صحنه هم بخشی از کادر می شه یا کات های منشی صحنه هم می شه یه بخشی از فیلم. پس و پیش بودن پلان ها و دوباره دیدن بعضی سکانس ها از یه کم قبل ترش یا از چشم یه پرسونای دیگه هم که این سال ها دیگه داره نخ نما می شه یه جاهایی خوب می شینه به فیلم. هیپی گری و بیتلز و ماری جوانا و جنگ ویتنام و آزادی جنسی هم توی فیلم هست , گل درشتش البته.
من با لذت دیدمش , سیاه سفید بودنش هم کمک کرد البته. نور زیاد سکانس های س.ک.س رو هم دوست داشتم. این مصاحبه با بازیگرها رو هم. یه جورایی اذیت شدن ها و مسخره شدن هاشون توی کوچه و خیابون مثل الان ماست که کنجکاویم و سربرمی گردونیم و متلکی می گیم و گاه اذیتی. دروغ چرا ؟ فک نمی کردم ژاپنی ها 40 سال پیش توی اون نقطه وایستاده باشن.

سعی

2009-03-06T09:57:00.002-08:00

خیام به سعی من

برخیز که پر‌کنیم پیمانه ز‌می

عاشقانه های من 2

2009-03-06T09:57:00.001-08:00

عاشق این اخلاق فرنگی هام. یکی که می میره یاکه داره عروسی می کنه , تو مراسم طرف , سر میز شام,یکی یکی پا‌می‌شن درباره اش حرف می زنن,‌یه خاطره دور که طرف‌ خودش هم شاید دیگه یادش نیست,یا از خوبی هاش, حساسیت هاش,خرابکاری هاش حتا می گن. نزدیکن و دقیق و بدون سانسور.

اورهان ولی:

2009-03-06T09:56:00.001-08:00

شکوفه هایی که درحال بازشدن ان
نوید روزهای قشنگی رامی دهند.
و‌یک زن‌, خارج از شهر ;
روی علف ها,
زیر آفتاب ,
دمر دراز کشیده ;
دارد بهار را
درسینه ها و شکمش حس می‌کند.

عاشقانه های من 1

2009-03-06T09:52:00.000-08:00

∎ عاشق این بن ام که می شینه توی هواپیما تا سقوط کنه,جک و بقیه دارن می میرن از استرس, اون وقت اولیسس می خونه , خب دوسش دارم کلا.

The Portrait of A Lady

2009-03-06T08:16:00.000-08:00

خانوم جین کمپیون! به احترامت کلاه ازسر بر می دارم و تمام قد می ایستم. تو یه زن زیرکی که عرض عمرت رو زندگی کردی و پیش از این که یه کارگردان خوب باشی –که به گواهی ساختار فیلم هات به تمامی هستی- یه زنی که حس هات رو , بودن ها و نبودن هات رو , خواستن ها و نخواستن هات رو و از همه مهمتر روح سرکش ات رو می شناسی. دوستت دارم. این تیتراژ فیلم ات هم خوب بود.اساسی